tvp.pl informacje sport kultura rozrywka vod serwisy tvp.pl program telewizyjny

Prezydent Lech Kaczyński

Urodził się w 1949 r. w Warszawie, w rodzinie o tradycjach patriotycznych – matka służyła w Szarych Szeregach, ojciec był żołnierzem Armii Krajowej.

Pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji państwowych, był m. in. prezesem Najwyższej Izby Kontroli, ministrem sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka i prezydentem Warszawy.

Uczęszczał do XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie, ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Lotnictwa Polskiego na Bielanach. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1971 roku przeniósł się do Sopotu, by podjąć pracę naukową na Uniwersytecie Gdańskim. Tam też poznał swoją przyszłą żonę Marię. Doktorat z prawa pracy obronił w 1980 r. a habilitację 10 lat później. Był profesorem nadzwyczajnym m.in. Uniwersytetu Gdańskiego.

Jesienią 1977 nawiązał współpracę z kierowanym przez Zbigniewa Romaszewskiego Biurem Interwencji Komitetu Samoobrony Społecznej KOR. Prowadził szkolenia z zakresu prawa pracy dla robotników. Rok później związał się z Wolnymi Związkami Zawodowymi. W Sierpniu ‘80 został doradcą gdańskiego Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Jako prawnik był autorem części zapisów porozumień sierpniowych. Był delegatem na I Krajowy Zjazd „Solidarności”. Internowany w stanie wojennym (w Strzebielinku od grudnia 1981 do października 1982). Po uwolnieniu powrócił do działalności związkowej.

W miarę upływu czasu jego rola w „Solidarności” rosła. W grudniu 1988 r. został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. Brał udział w obradach okrągłego stołu w zespole do spraw pluralizmu związkowego. W wyborach czerwcowych 1989 r. wybrany na senatora, a dwa lata później na posła, ale już z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W maju 1990 został wybrany pierwszym wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność".

Zrezygnował z funkcji po przegranej walce z Marianem Krzaklewskim o stanowisko przewodniczącego „Solidarności" w lutym 1991. W tym też roku został na kilka miesięcy szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego w Kancelarii Prezydenta. W roku 1992 wybrany prezesem Najwyższej Izby Kontroli (NIK). Funkcje piastował do 1995 roku, kiedy to rozpoczął starania o urząd prezydenta. Zrezygnował jednak przed I turą.

W czerwcu 2000 roku Lech Kaczyński został ministrem sprawiedliwości w gabinecie Jerzego Buzka. Objąwszy resort energicznie przystąpił do zerwania z obowiązującą w Polsce od lat liberalną polityką karną. W kwietniu 2001 r. stanął na czele Komitetu Krajowego „Prawo i Sprawiedliwość”, nowej partii prawicowej, powstałej na bazie dawnego Porozumienia Centrum, jego współpracowników z NIK i MS oraz niektórych secesjonistów z Akcji Wyborczej Solidarność. W tym samym roku uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji w okręgu gdańskim.

Na wiosnę 2001 roku wybrany prezesem PiS. Po wrześniowych wyborach wraca do Sejmu. Jesienią 2002 r. wygrywa wybory na prezydenta Warszawy. Rządy w stolicy rozpoczął pod hasłami zlikwidowania pasożytujących na mieście układów korupcyjnych, tzw. „układu warszawskiego” oraz przywrócenia ładu i porządku. Słowa dotrzymał. Złożył mandat na sesji rady miasta w przeddzień objęcia urzędu Prezydenta RP.

W grudniu 2005 roku został czwartym prezydentem Rzeczpospolitej i trzecim wybranym w wyborach bezpośrednich. Jego kadencja skończyła się w grudniu 2010 roku. Miał ubiegać się o reelekcję.